É amb molt orgull i safistacció que engantxo avui aguesta foto ací.
Tres anys portem sentint a mon txermà estrulicant historietes de falles i fallaires. Ara, finalment, les porem lletxir al llibre. Acompanyades de les fotos de Sergi, que estic segura de que són espectaculars si fan les vores a les que pentxe al blog.
Si sou al Pont divenres que ve, no vos podeu perdre la presentació!
Istes tres frases les hai escrit amb ribagorçà pra que vos hi aneu acostumant, el llibre està escrit amb ribagorçà, castellà i francés.
jueves, 29 de noviembre de 2012
domingo, 25 de noviembre de 2012
And I wonder ... If anything could ever be this good again
Hello
I've waited here for you
Everlong
Tonight
I throw myself into
And out of the red, out of her head she sang
Come down
And waste away with me
Down with me
Slow how
You wanted it to be
I'm over my head, out of her head she sang
And I wonder
When I sing along with you
If everything could ever feel this real forever
If anything could ever be this good again
The only thing I'll ever ask of you
You've got to promise not to stop when I say when
She sang
Breathe out
So I could breathe you in
Hold you in
And now
I know you've always been
Out of your head, out of my head I sang
And I wonder
When I sing along with you
If everything could ever feel this real forever
If anything could ever be this good again
The only thing I'll ever ask of you
You've got to promise not to stop when I say when
She sang
And I wonder
If everything could ever feel this real forever
If anything could ever be this good again
The only thing I'll ever ask of you
You've got to promise not to stop when I say when
She sang
domingo, 18 de noviembre de 2012
Jean Bouin 2012
O quan 01:08:01 és una marca per estar-ne satisfeta.
Podràs pensar que vaig enrera, com els crancs, que cada any faig pitjors marques. El que no faig és entrenar, ni molt ni poc.
L'últim cop que havia anat a córrer va ser l'1 de novembre, i fins anit no vaig adonar-me que aixó eren més de quinze dies i no deu com pensava. I que abans d'aquell dia hi he anat cinc cops en tres mesos.
La cursa de Poblenou no la vaig fer perquè no havia entrenat i vaig i em planto a Montjuïc per fer la Jean Bouin. Con dos cojones. I una botelleta d'aigua.
Si normalment és al km 3 que em vull retirar, avui al 1.5.
Caminant per Gran Via, olé tu. Això sí, he esperat a veure algú caminant, no volia ser la primera. Traguet d'aigua, mocar, i tornem-hi.
Poc abans de Tetuan em sembla que he tornat a caminar, però llavors com he passat pel km 5 a 32'?
He patit: m'ofegava, em feien mal els malucs des del km 2, i el cor m'anava a 162ppm i se'm volia escapar per la boca. Però una mula vella tossuda no es rendeix tan fàcilment.
Com gairebé sempre, he anat remontant. No de temps, però si de forces. He arribar a Drassanes corrent, i el Paral·lel l'he pujat com he pogut, corrent poquet a poquet i caminant algun trocet, i Tamarit, caminant, però avançant gent que se suposava que corria. Carrer Lleida al trot o a passes llargues, i així fins la baixada. I au, a córrer que cal entrar a meta amb dignitat, però ai com ha costat!
I no, no m'ha escampat el cotxe-escombra.
domingo, 4 de noviembre de 2012
In-Edit
Was it a huntsman or a player
That made you pay the cost
That now assumes relaxed positions
And prostitutes your loss?
Were you tortured by your own thirst
In those pleasures that you seek
That made you Tom the curious
That makes you James the weak?
And you claim you got something going
Something you call unique
But I've seen your self-pity showing
As the tears rolled down your cheeks
Soon you know I'll leave you
And I'll never look behind
'Cos I was born for the purpose
That crucifies your mind
So con, convince your mirror
As you've always done before
Giving substance to shadows
Giving substance ever more
And you assume you got something to offer
Secrets shiny and new
But how much of you is repetition
That you didn't whisper to him too
viernes, 2 de noviembre de 2012
Escric poc darrerament, però quan escric, el que escric és perquè surt de mi i ho vull escriure. No ho faig pensant en qui em poc llegir o no, ni si els agradarà o no, ho faig i ja està, sense pensar-hi.
Sóc impulsiva en la majoria de coses, en aquesta també. I no crec que l'essència d'aquest bloc haig estat mai projectar-nos o fer les coses expectants del que pugui portar alguna de les publicacions.
Tot i que les publicacions a internet són públiques, etc, etc, etc, la veritat és que jo no condiciono el que publico o el que publiqueu la resta a aquest fet.
I ja està.
Nota: no ho he revisat, disculpeu les faltes ortogràfiques i les incongruències gramaticals
Sóc impulsiva en la majoria de coses, en aquesta també. I no crec que l'essència d'aquest bloc haig estat mai projectar-nos o fer les coses expectants del que pugui portar alguna de les publicacions.
Tot i que les publicacions a internet són públiques, etc, etc, etc, la veritat és que jo no condiciono el que publico o el que publiqueu la resta a aquest fet.
I ja està.
Nota: no ho he revisat, disculpeu les faltes ortogràfiques i les incongruències gramaticals
miércoles, 31 de octubre de 2012
Sin Cuartel (Epílogo)
Cansado de borrar, es tiempo de volar.
El Barón ha muerto
Diós salve al engendro que resurgirá de sus cenizas
Diós salve al engendro que resurgirá de sus cenizas
Buscadme en lo más oscuro de internet.
Allá donde nunca quisistéis mirar
sábado, 20 de octubre de 2012
The Tallest Man on Earth
O la "catpowerización" de Kristian Mattson.
Llegar tarde porque tu mente siempre planea hacer más cosas de las que te deja el tiempo, y porque a las cinco de la tarde pillas una publicación calentita de Mondosonoro en facebook ofreciendo una entrada a las dos primeras personas que digan "Quiero una" y sabes que Margarita concursó unos días antes en otra publicación para ver si le tocaba una, y no sabes si la ganó o no, y dudas en llamar, pero por suerte dudas solo cinco fracciones de segundo, qué carajo, escribes "quiero una", y no, la vista no te engaña, has sido la segunda en contestar, y poco después lo confirman los de Mondosonoro, has ganado. Que le envíes los datos a Sergio. Lo haces. Dos horas después Sergio no contesta. Te pones nerviosa, nivel agonías, y empiezas a mandar privados a Mondosonoro, y llamas a Margarita, "oye, que estos no confirman nada". Margarita es infinito más práctica que tú, y te dice que si está en facebook está confirmado, que a las 19:45 en Revolució, donde siempre.
Llegar tarde porque aunque yo llegue cinco minutos tarde Margarita siempre se las apaña para llegar diez después.
Llegar, saludar a Rayuelo y Hortensia, y dirigirte con decisión a la mesa donde reparten entradas. Decir "en teoría he ganado una entrada de Mondosonoro..", "sí, eso Aleix". Moverte un paso a la derecha, donde está Aleix. Repetir la frase. Aleix, amplia sonrisa (alivia) mueve la cabeza afirmativamente, "sí, no me han pasado los nombres pero..." me tiende una entrada.
¡Dentro!
Dentro no se ve un carajo. Están tocando los teloneros y está muy oscuro, pero se distingue un mar de cabezas que nos lanza a la última fila, pegada a la pared, en la que aún quedan unos huecos.
Luces, sí, está lleno. Público raro: adolescentes, modernos muy jóvenes, barbas hasta decir basta.
A su hora, 21:30, quizá un poco pasada, sale Kristian y se oyen varios "¡es Gollum!". Gollum moviéndose como Gollum y como Cat Power la última vez que la vi, hace unos cuantos Primaveras.
Guitarra en ristre canta, se lamenta y se retuerce, en algún momento le choca la cabeza con las rodillas. El vestuario también deja que desear. Esa camiseta de tirantes, ¡por dios! Con lo bien que te quedaría una sobría camisa oscura.
Como el espectáculo visual más bien me disgusta opto por ignorarlo y concentrarme en las canciones. ¡Bien hecho, Gwen!
Porque si olvidas todo lo anteriormente descrito y te limitas a escuchar, pero escuchar de verdad, sin pensamientos cruzando tu mente, sin tuits ingeniosos pugnando por conseguir que saques el móvil y tuitees chorradas frenéticamente o saques una foto para colgarla en instagram aunque no se vaya a ver más que una silueta borrosa diluida en colores y filtros, si escuchas concentradamente, sabes por qué te has gastado una pasta para ver a ese chico bajito que se empeña en distraerte con su numerito de lo que realmente importa. Canciones tristes, desnudas. Acordes de guitarra y rasgueos perfectos. Esa voz.
Y todo cobra sentido y todo lo demás son anécdotas.
Anécdota uno: la banderita sueca que sacó un chico sentado en la última fila, solo la vimos los doce que estábamos detrás de él, en King of Spain.
Anécdota dos: mirar facebook, después del concierto, y encontrar un mensaje de Juan S. Luna dándote instrucciones para que preguntes por Aleix, confirmarle que me han dado la entrada sin problemas y darle las gracias, y que vuelva a contestar, "bien!!! saludos!".
Anécdota tres, más bien confesión: publiqué una maldita foto borrosa en instagram. Esta.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
